5-mei voordracht

Tijdens onze 5-meiviering gaf oud BOOST-deelnemer Youssef Aboelmagd een voordracht over vrijheid. Deze raakte ons diep en delen we daarom graag met jullie.

Hallo allemaal,

Ik wil hier geen officiële speech geven.

Ik wil gewoon iets echts delen… iets persoonlijks… iets dat ik echt voel. Ik herinner me een gesprek met een vriendin.

Zij zei dat ze niet kan wachten op de zomer,

omdat Amsterdam zo mooi is. Ze wordt heel blij als ze in de zomer fietst langs de grachten.

En ik dacht even na… wat maakt mij hier gelukkig? En ik realiseerde iets verrassends.

De momenten dat ik het gelukkigst ben…

zijn niet in de zomer. Het is wanneer ik fiets in de winter. In de regen.

Als mijn kleren nat worden. Als mijn vingers pijn doen van de kou.

En ik neem een diepe ademhaling… koude lucht…

en op dat moment voel ik me vrij.

Vrij om mijn haar te verven. Vrij om oorbellen te dragen. Vrij om een regenboogvlag op mijn balkon te hangen.

En toen begreep ik iets heel dieps. Ik heb een mooi, warm land verlaten…

om dit gevoel te hebben. Ik ben hier niet voor mooie grachten of voor de zomer.

Ik ben hier voor vrijheid.

Mijn naam is Youssef. Ik kom uit Egypte. Een prachtig land.

Met mooie stranden, rijke geschiedenis en cultuur.

Maar voor mij… was er geen plek.

Ik ben civiel ingenieur. Ik ben mensenrechtenactivist.

En ik ben ook homo. Ik heb dit laatste niet gekozen.

En ik kan dit niet veranderen. En ik wil dit ook niet veranderen.

Waar ik vandaan kom… kan ik naar de gevangenis gaan…

alleen omdat ik ben wie ik ben. Dus ik had een vraag:

Wat moest ik doen? Mijn hele leven in angst leven? Ik besloot van niet.

De droom van vrijheid liet mij mijn land verlaten, maar waar moest ik heen?

Met een Egyptisch paspoort is het heel moeilijk

om zomaar naar een Europees land te gaan. Voor mij was de snelste manier om weg te komen, een visum naar Brazilië. Er zijn geen directe vluchten van Egypte naar Brazilië,

dus de vlucht moest ergens in Europa stoppen. En toevallig, door KLM,

stopte mijn vlucht op Schiphol. Als het een andere vlucht was geweest,

was ik misschien nu in Rome, Madrid of Berlijn.

Ik zocht gewoon een veilige plek. Dus ik ben hier… een beetje toevallig.

En ik vroeg asiel aan op Schiphol. En hier ontmoette ik veel andere vluchtelingen.

Mensen die vluchten voor oorlog. Voor dictators.

Of vanwege hun religie. Omdat ze anders zijn. En hier leerde ik iets heel moois.

De waarde van solidariteit. Je hoeft geen vrouw te zijn om vrouwenrechten te verdedigen.

Je hoeft geen moslim, joods, Koerdisch of queer te zijn om hun strijd te begrijpen.

Je hoeft niet hetzelfde te zijn om om anderen te geven.

En vrijheid betekent niet dat je alles leuk vindt.

Je hoeft het niet eens te zijn. Je hoeft het niet leuk te vinden.

Maar je moet accepteren dat anderen het recht hebben om te bestaan.

Dat zij dezelfde rechten hebben als jij. Om hun leven te leven op hun manier,

zonder gedwongen te worden om te veranderen

om anderen, tradities, religies of overheden tevreden te maken. En soms…

steunen mensen vrijheid alleen als het past bij wat zij goed vinden. Maar als het niet hun strijd is…

dan maakt het hen niet uit. Of soms…

willen ze die vrijheid niet voor anderen.

Wij zijn hier veilig.

Wij zijn vrij.

Maar vrijheid is niet alleen iets om van te genieten.

Vrijheid is ook iets dat we moeten beschermen. Voor iedereen.

We moeten de strijd van anderen voelen.

In Iran. In Palestina. InUkraine. In Soedan. En overal in de wereld.

Want vrijheid is niet compleet totdat iedereen vrij is.

Ik wens jullie een fijne Bevrijdingsdag.

Dank jullie wel.